Ήδη πλησιάζουμε απ’ ότι φαίνεται στην τελική ευθεία για την λύση του προβλήματος της ονομασίας αυτού του κρατιδίου, που άρχισε να δημιουργεί μεθοδικά και συστηματικά εθνική και κρατική οντότητα από την εποχή του Τίτο και να διεκδικεί ανυποχώρητα τον τίτλο της κρατικής του υπόστασης με το όνομα «Μακεδονία». Δεν θα ασχοληθούμε με όλη την έως τώρα διεξοδική συζήτηση ένθεν κι ένθεν, για την τελική του ονομασία, αν δηλαδή θα αναγνωριστεί τελικά με τον συνταγματικό του τίτλο, αν θα υπάρξει μια σύνθετη ονομασία που θα φέρει το όνομα «Μακεδονία» στο συνθετικό του, ή αν δεν θα το περιλαμβάνει.

Εκείνο που ενδιαφέρει στην προκείμενη περίπτωση είναι να αναλύσουμε πιο διεξοδικά το τι σημαίνει στην πραγματικότητα η αποδοχή του ονόματος «Μακεδονία» ως οριστικός τίτλος των Σκοπίων και να ερευνήσουμε εν συντομία, γιατί τα Σκόπια με τόσο πάθος και τόση αποφασιστικότητα παλεύουν να διατηρήσουν με κάθε θυσία αυτό το όνομα. Έτσι πρέπει να θέσουμε το ερώτημα:
Μα έχει άραγε τόση σημασία το όνομα;

Πολλοί αφελείς και ανιστόρητοι στην Ελλάδα και αφορά και πρόσωπα και πολιτικούς φορείς, πιστεύουν για διάφορους λόγους, ιδεολογικούς, πολιτικούς κ.λπ. ότι το όνομα δεν παίζει κανένα ρόλο. Σημασία έχει μόνο η ειρηνική συμβίωση των δύο λαών, με την καταπολέμηση των εθνικιστικών και σοβινιστικών επιδιώξεων εκατέρωθεν και την θεμελίωση της πολιτικής σταθερότητας στην τόσο έκρυθμη και εκρηκτική αυτή περιοχή. Σημασία έχει να υπάρχουν σχέσεις καλής γειτονίας, ως συμβολή και στη γενικότερη σταθερότητα και ειρήνη στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων. Όμως τίθεται στην περίπτωση αυτή το ερώτημα: Ποιος είναι αδιάλλακτος και ποιος προκαλεί!

Η Ελλάδα, ως πολιτεία στο σύνολό της, πέρα από μεμονωμένες ακραίες και εθνικιστικές κορώνες, περιθωριακών κατά βάσει περιπτώσεων, έχει κάνει, λόγω τεράστιων λανθασμένων πολιτικών χειρισμών και αδράνειας, αλλά και λόγω υποτέλειας στα κελεύσματα των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» την έσχατη υποχώρηση στο όνομα της ονομασίας, αποδεχόμενη την σύνθετη ονομασία. Έχει κάνει λοιπόν τον επώδυνο συμβιβασμό, για τον οποίο ομιλούν και προπαγανδίζουν ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι. Όμως και στην εθνική αυτή ταπεινωτική υποχώρηση, η οποία θα δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον, γιατί ακριβώς περιέχουν ως δεύτερο συνθετικό το όνομα Μακεδονία, τα Σκόπια προπαγανδίζοντας την Μακεδονία του Αιγαίου παραμένοντας προκλητικά και αδιάλλακτα και διεκδικώντας, όλο το γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Πρόσφατα μάλιστα σκοπιανός επίσημος αναγνώρισε το κατεχόμενο από τα στρατεύματα εισβολής και κατοχής της Τουρκίας, βόρειο μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Και αυτές οι προκλήσεις είναι μόνο η αρχή.

Επανέρχομαι λοιπόν πάλι στο ερώτημα για όσους μιλούν για συμβιβασμό:
1. Γιατί οι Σκοπιανοί επιμένουν με τόσο ανυποχώρητο πείσμα στο όνομα «Μακεδονία», αν το όνομα δεν παίζει κανένα ρόλο; Μπορούν να μας δώσουν εξήγηση όλοι εκείνοι από την παραδοσιακή και ανανεωτική Αριστερά, αλλά και από τους εκσυγχρονιστικούς κύκλους του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, γιατί δεν παραιτείται το κρατίδιο αυτό από το όνομα;
Η απάντηση η δική μου: Γιατί το όνομα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού! Χωρίς το όνομα ο αλυτρωτισμός δεν έχει μέλλον. Αν δεν κατέβουν στη Θεσσαλονίκη δεν πρόκειται ποτέ να ησυχάσουν.
Μετά βέβαια ακολουθεί το γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα: Μα τι πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει ένα τόσο δα μικρό κρατίδιο στην Ελλάδα; Γνωρίζουμε όμως ότι δεν είναι τα Σκόπια τα ίδια που μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα, αλλά οι δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν ή θα τα χρησιμοποιήσουν ως προτεκτοράτο για τα γεωστρατηγικά τους σχέδια στο εγγύς ή απώτερο μέλλον, με ανάλογο όφελος και για τη δική τους αστική τάξη.

Το όνομα «Μακεδονία», ακόμη και σε σύνθετη ονομασία, (τους Σκοπιανούς τους ενδιαφέρει να υπάρχει το όνομα Μακεδονία είτε σκέτο είτε σύνθετο) είναι και θα παραμείνει διαχρονική αιτία μόνιμης ανωμαλίας και διατάραξης της ειρήνης από μέρους των Σκοπιανών στα Βαλκάνια και εστία αποσταθεροποίησης. Και να μη μας παραξενέψει το γεγονός ότι αύριο -μεθαύριο θα εγείρουν και μειονοτικά ζητήματα, τα οποία θα στηρίξουν ελληνικοί κύκλοι. Συνήθως ο δούρειος ίππος είναι εντός των τειχών.

Όσοι στηρίζουν έμμεσα ή άμεσα τα Σκόπια στην υπερεθνικιστική τους αλυτρωτική και επεκτατική πολιτική, που θα ακολουθήσει και επίσημα πια μετά την ονομασία, να είναι βέβαιοι ότι έχουν συμβάλλει χωρίς να το θέλουν στην αποσταθεροποίηση της περιοχής και έρχονται στην πράξη σε κατάφορη αντίθεση με αυτά που επαγγέλλονται στη θεωρία.

Αυτή η περίπτωση αφορά και τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Παντελή Κοροβέση, ο οποίος σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Κόκκινο με τον πυχαίο τίτλο: «Θα αναγνωρίσω τη Δημοκρατία της Μακεδονίας!» περηφανεύεται να αναγνωρίσει τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα. Εκείνο που ενδιαφέρει τους Σκοπιανούς είναι να διεκδικήσουν την διοικητική περιοχή που λέγεται Μακεδονία και ανήκει στην Ελλάδα να ενταχθεί στο κράτος που θα φέρει το όνομα «Μακεδονία». Τι το πιο φυσιολογικό. Θα κινήσουν προς τούτο γην και ουρανόν για να αποδείξουν στους διεθνείς οργανισμούς και τη διεθνή κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα σφετερίζεται μια ολόκληρη περιοχή που δικαιωματικά και «βάσει του διεθνούς δικαίου» τους ανήκει. Αυτό που προσπαθούν οι Σκοπιανοί είναι ο αυτοπροσδιορισμός δια του ετεροπροσδιορισμού (δηλαδή του σφετερισμού του ονόματος και του αλυτρωτισμού).
Υποτίθεται λοιπόν ότι ο κ. Κοροβέσης και οι όποιοι Κοροβέσηδες και ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του είναι υπέρ της ειρήνης, της σταθερότητας, της μη αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια, των σχέσεων καλής γειτονίας, της αλληλεγγύης. Όμως τα Σκόπια με τη συγκεκριμένη τους πολιτική θα αποτελέσουν εστία αποσταθεροποίησης στα Βαλκάνια, γιατί κανείς δεν θα τολμήσει να παραδώσει τη διοικητική περιοχή Μακεδονία στη «Μακεδονία» των Σκοπίων. Οι Σκοπιανοί όμως θα κινήσουν γην και ουρανόν και θα προσπαθήσουν να πείσουν ότι η ελληνική Μακεδονία ανήκει στο κράτος του που φέρει το όνομα «Μακεδονία». Και απ’ αυτό τον στόχο δεν πρόκειται να απόσχουν ποτέ. Θα υπάρχει λοιπόν μόνιμη αποσταθεροποίηση στην περιοχή. Και ρωτάω συγκεκριμένα τον κ. Κοροβέση: Είναι ειλικρινά υπέρ της αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια και της αποσταθεροποίησης; Αν ναι, τότε αυτή η θέση, όχι μόνο δεν είναι προοδευτική, αλλά σφόδρα αντιδραστική.